Dağlar , insanlar ve  hatta ölüm bile yorulduysa şimdi en güzel şiir barıştır.. GEL
   Yani ,
 öyle yoruldum ki dünyayı tanımaktan ...
"İnsanlardan, önyargılardan, hızlı pürüzlü gürültülü diye adledilen konuşmalardan .."
Sürekli sarpa sapan zamandan..
Kıyıya vurmaktan...
Bu yüreğimdeki ince sızıdan.
Onu bu hale getiren insanlardan
Hem tadı tuzu kalmamış buraların
Ne vakit yeni bir yer keşfetsem onunla
Diğer gidişimde harabeye çevirmişler.
Hem kim kirletiyor böyle..
Şükür ki henüz ulaşamıyor insan gökyüzüne.
Hep böyle miydi Gümüşler..
Yıldızların bağrı böyle sancılı mı
Hep böyle kapalı mı gökyüzün kapıları
Şehir öyle sakin öyle sessiz...
 Gözlerimin yaşı bana böyle mi gizli kalır
Dertli dertsizi sulara daldırdım can değdi yaranmaz .
 Sessizce hırpaladım yüreğimi ,
nedir dedim ?
 Ne de olsa sevmeyecek.
Ne de olsa düşecektim ne de olsa ...
Düşe kalka ..
Düştüğüm yolda tökezlerken  düşecektim düşe kalka...
Alıp gitmek istedim bir dağ başı yalnızlığında onu.
Korkusuzca..
Bilmem ki , Gelir miydi...
ahşap suratlardan kaçışın mümkün olduğu beton binalardan uzak yaşamanın mümkün olduğu kendi düşüncelerimden düşüncelerinden bile uzağa otomobillerden ve el freninden uzağa...