Gece yine dem duruyor sineme ,
ezanda okundu zaten.
Gün ağırdı.
 Uyuyamam.
Ayaklarımı yerlerde sürüyerek yine aynayla buluşturuyorum dünden kalmış yüzümü.
 Bir avuç su nede olsa beni ayıltacak ve günü bitirecek olan.
Gün bitiyor.
Uykulu ve düşünceli bir şekilde dershaneden çıkıyorum.
Ve koşar adım yeni taşındığım evime geliyorum. Ayakkabıyı çantayı kitapları savuruyor mutfağa kaçıyorum.
 Hadi diyorum ben çok ama çok açıktım akşam yemeğini yiyelim .
Hazırlamaya koyuluyoruz bir yandan 2 saati felan buluyor .
Ben gidip geliyorum ocağa , elimde bir ekmek parçasıyla.
 Birazcık ucundan bandırıp kaçıcam diyorum. Öyle de yapıyorum yani.
 Sanki bir daha dünyaya mı gelicem.
Aslında mesele bu değil ya...
Her akşam elimizde tabaklarımızla o masaya oturduğumuzda yorgunluğumuzu bizden alan diyaloglarımız içimi ısıtıyor.
 Bugün yemek nasıl?
 _ fena değil yenecek vaziyette.
 Hayır hayır öyle deme ben yiyorsam sıkıntı yok :) _Aaaa evet Selma yiyor ..
-Geçen yaptığım fırındaki yemek peki?
 _ ıııı Senden beklemiyorduk ..
Kendisi şoklarda o an :)
Gülüyoruz.
 Gülüşlerimize biraz esinti biraz hüzün, birazda İki üç gündür evin az ilerine arabasını alıp gelen kafası güzel insanların müzikleri eşlik ediyor.
 Bende onlara uyuyorum .
Bazen geçip balkonun en dib köşesine şarkılarına eşlik ediyorum kendimce.
Neyseki bugün yeşil fasulyeyi ben doğradım. Bulaşıklar bana kalmadı.
 Şimdi kızları bırakıp odama çekilsem ayıp eder miyim diyede kendimi sorgulamıyor değilim.
 Ama çekilmeliyim odama.
Kavuşmalıyım günün sonunda yastığıma yorganıma ve pencereme.
Bir hamleyle odama kaçıyorum .
Kapıyı örtünce, Sinsi bir gülüş , :))))) işi becerdiğimi anlatıyor.
 Ooooo ben geldim diyorum odama.
Ayaklarım yere basmadan uçuyorum yatağa.
 Sağa sola dönüyorum sığamıyorum unutuyorum üçüncü yanı.
Gökyüzüne dalıyorum .
Yıldızları arıyor gözüm.
 Yine sağa bakıyorum biliyor musun.?
Kimse demiyor yıldızlar orda değil...
Sen biliyorsun...
 Neyse biz konumuza dönelim.
 Kaç gündür bir fon müziği tutturmuş gidiyorum . Yine o şarkı çalıyor kulağımda.
 Dayamışım kafamı duvara, izliyorum dağları.
Sonra aklıma bugün balkondan bakarken gördüğüm bisikletli çocuklar geliyor.
 Bugün bir bisikletimin olmasını çok istedim.
 Birde bir top.
Olsa ne iyi olurdu .
 Canım çok sıkılmazdı.
 Ne çok severdim çocukken .
Belki elma şekeri olsa ona bile kanarım.
Yürümek istedim sonra,
Vazgeçtim pek tekin değil gibi.
Sokak lambaları patlamış mı ne olmuş karanlık baya. Aslında konu buda değil.
Banane karanlıktan.
 Banane her şeyden.
 Banane anlıyor musun bana neeeeeee ..
Her şey kendimi duymamak için.
 Her şey senden kaçmak için.
 Her şey bir daha sevmemek için.
 Her şey uyumak için.
 Uyursam düşünemem..
Üzülmem.
 Sevmem.
 Ama ben uyuyamıyorum...