"Nasılda gece oldu yine ?
 Bağıra bağıra akreple yelkovan.
 Can mı çekişti 24 saat."
Öyle mi yaşadı insan ?
Hiç sanmam.

 Neden mi yazıyorum ?
Çünkü başka çarem yok.
 Eşlik etmek isteyenler , sessizce bağdaş kurup oturabilir yanıma.
 Bugün yine uğramak istedim Derbent mezarlığına. Ayaklarımı sürüdüm .
 Korktum biraz.
 Tanımıyordum ki ben ,
 bu mezarlıkları.
 Kime dua edecektim.
Ya bir diğer mezar küserse bana.
 Ondan nasıl esirgerdim dua.
 Kimdim ki ben ,
kim ?
Durdum öylece orta yerinde mezarlığın.
 Ellerimdeki kitapları bıraktım öylesi bir duvara. Başımı eğdim.
 Yürüdüm.
 Yavaşça elimi doğrultum semaya.

 Rabbim ,
Ben kimim.
Kim olduğumu nerden geldiğimi bilmiyorum.
 Nereye gidiyorum böyle.
Nereye kadar gideceğim.
 Daha ne kadar neyin peşinde koşacağım.
 Kim olmak için.
 Daha ne yapacağım .
Ne kadar yolum kaldı.
 Bilmiyorum.

 Gazabından öyle korkuyorum ki
. Rahmetine sığınıyorum.
 Kabirlere seni soruyorum bazen.
 Anlatmıyorlarda.
 Yüz çeviriyorum.
 Bir iki dakika susuyoruz.
Galiba küsüyor oluyoruz.
Dayanamıyorum ,
 başımı yaslıyorum mermere.
 Sende küsersen Kim dinler beni ey kabir ...
Bak , farkımız yok diyorum. 
Yine konuşmuyor benle.

 Rabbim ,
Bende böyle kimsesiz mi kalırım,
Bir şehrin göbeğinde ?

 Böyle çocuk seslerinden uzak araba egzozların ziyaret ettiği bir kabir mi olurum ?

 Yoo yooo

 Ölüm,
Ö _
 Lüm _
 iki hece,
Nasılda birleştiriyor iki dudağı, ö _ lüm ..
Nasıl toplanıyor , boğazda nefes .
Bilmiyorum.
 Gözlerimi kapatıyorum.
 Korkuyorum.
Duam dilimde titrekce öksüzce dökülüyor toprağa. Ağlıyorum.
 Kim susturacak beni.
Ben şahit olmak istemiyorum.
Topraktan yaratılmışların taşlaşmış haline...