Kocaeli                                                                   11.04.2022

                                                             St:23:50

NE OLURDU.? BİR KERE DÜŞÜNSEYDİNİZ

kelimelerin yan yana dizilip oluşturacağı cümlelerden bu kadar korkacak ne vardı? kalbimi hızlandıran, yüzümü kızartan, zihnimi yoran, canımı acıtan, dişlerimi sıkıp tekrar gevşeten şey neydi?

tüm bunları senelerce yazmadan kendime söyleyip durmadım mı sanki. 

aynanın karşısında, 

otobüs durağında,

Ders çalışırken masanın başında, 

Çok mutluyken birden boşluğa daldığımda

yolun kenarında duran kedilere, 

balkondaki çiçeklere.

En çokta insanların gözlerine bakarken, 

Defalarca yankılanmadı mı boş odalarda sözlerim? 

defalarca kaçtığını sanıp dönmedim mi aynı kendime..? 

Döndüm... 

İsterdim ki her şey dönmekle son bulsun... 

Kendimi uzun uzun anlatmak ve susmak arasında gidip geliyorum çoğu zaman. Hiçbir zaman tam anlamıyla hissettiklerimi anlatamayacağımı, anlatsam bile anlaşılmayacağımı bildiğimden susmayı tercih ediyorum.

Hatta içimde biriktirdiklerimi kendime bile

anlatmıyorum.

Yazıp yazıp siliyorum hep, cümlelerimi

toparlayamıyorum.

Bir şeyler yolunda değil biliyorum fakat inatla her şey yolundaymış gibi davranıyorum. ( bu en çok beni yıpratıyor) 

Bazen düşüncelerim arasında kayboluyorum ve bazen de düşünmekten kaçıyorum. Böyle nereye kadar devam edecek diye sormuyorum artık kendime.

Çünkü cevabını bilmiyorum. Sadece bir köşeye çekiliyor sessizce yolunda gitmeyen ne varsa bir an önce son bulmasını bekliyorum..

Yani nedir ki bu, 

Nasıl bir çıkmaz. 

Hiç bir fikrim yok. 

Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...

Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına

aynalarla kaplattım, 

ölü benim, 

Paniğini kukla yapmış birşeyleri  asla unutamayacak hasta bir çocuğum ben.

Bunu biliyorum....

Elma şekerlerini bu yüzden seviyorum.

Hepiniz biliyorsunuz zaten...( ne acı demi ) 

Bu kadar korkmayın cümlelerimden.. 

Cümlelerim de benim gibi... 

Aslında kendimi yalnız hissetmiyorum. Kendimi yalnız hissetmem için kendimi hissetmem gerek. Benimse içimde koca bir boşluk var.  ( Allah insanı en büyük iddiasından vurur biliyorsunuz demi umarım sizlerde vurulursunuz) 

Hiç olmayacak bir şeyi bekliyormuşum gibi...

Hatta ne biliyor musun, 

Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan. Kendimi bilmeyi bıraktım. Yanıtı olmayan bir soru olarak geldim ve sorusu olmayan bir yanıt gibi de gidiyorum.

İçimdeki insanı yitirdim kayboluyorum ....

İSTERDİM Kİ BABAM ÇIKIP GELSE BENİ SARSA YEMİN EDERİM HER ŞEYİ UNUTACAĞIM...