Etraf beton mezarlıklarla dolu kimse hiç kimsenin garip...

Bilsem ki , sonunda ulaşacağım, inan şu kafamdaki kalabalıklara seslenirdim...
Hiç düşünmeden yalın ayak bir gar'a uğrar sonsuza uğurlardım belki.
Gurbet diye susmazdım
Ne bilim , çıkıp gelmezdim işte bir pazar günü...
Hem bu kadar ıslanmazdım bu yağmurda.
Ne bilim saat 7:05 te bu kadar da korkmazdım yani havlayan köpekten.
Öyle paldır küldür öğleye doğru koşar ayak kuklaların arasına da karışmazdım bi o kadar onlardan uzakken yani.