Toplumsal olguların kabukları soyulduğunda ortaya çıkan insan benlikleri ne kadar aciz böyle Allahım...
Senden rahmet isterken görüyorum ..
Bu şehirden gitmemiş olmak girdaba sürüklüyor beni.
Bazen dalgın düşüncelerimi ve içime kaçan haykırışlarımı alıp kalabalıklardan kaçarak geliyorum.  Beni bu bu şehrin derbent mezarlığına sürükleyen şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama kime kızsam oraya kaçıyorum. Elbet üzülüyorum ama şöyle başımı kaldırıp göğe bakmak isterken hevesim içimde yoruluyor.
Ne uçan kuş ne bulut sadece betonlaşmış insan yaşantıları...
Seni aramak istiyorum ben ,
putları kıran ibrahim gibi, musa gibi...
Aradığım bu betonlar değil.
Toprağa armağan edilen ülkemin bilinmeyen evlatlarına rahmet istiyorum.
Ne güzel bir ayet diyorum içimden Bakara, gülümsüyorum en içten güneşin hiziplere ayrıldığı bu vakit.
Ben seni bulmak istiyorum..