Niğde günlükleri         
                                                        19 Ocak 2020

Asâbı'nı bozmuşlardı kaşlar'ımın,
Öfkeliydim.
Gürültücü ağababa'lar kahkahalar içindeyken;
İntihar provası taze bitmiş biri daha
atlamıştı şehrin köprüsünden.
Birkaç izleyiciydim bu gerçek drama sahnesinde,
Ve Boğulmuştum,
mağrur bir kadının bakışlarındaki gökyüzünde.
Ukala öğrencinin teki,
Gazete serdiğimiz bedeni ezmişti iyimi ?
Suyun ruhuna andolsun ki
Ateşe tapan kâbil daha mütevaziydi!
... bişey olmazmış dedi.
Öfkeden kuduran bilgeler sokulmuştu düşlerimin ortayerine,
Ya, saldıracaktım ağzını burnunu darmadağın edip.
Ya da yanarak ölmemi emrediyorlar'dı anlıyormusun ?
Öğrenciydim Selma, yaşım henüz 22,
Özür dilerim,
Kötü bir hafızam var,
Her seferinde baştan diletmişim...
Sonunda, kan revan içindeydi yüzü,
asabi bir devlet geçmiş gibi üzerinden.
Ve haklıydım Selma haklı !
Ve mutlu.
Yanı başımda
intihar eden gururlu bir cesetle gülümserken bulmuştum
kendimi.
Mutluydum Selma,

Asabi ķaşlarımla okula döndüğümde;
Hocam,
Atatürk'ün ilke ve inkılaplarını anlatıyordu...
bir daha o ders'e hiç girmedim.
Anlıyorsun değil mi beni Selma..?