Kocaeli 23 / 04/ 2020
                                                                     Saat:02:55
                     
                          Hasar kayıtları 1
                                                         
Geç saatlerde odama çekildiğimde her şey sessizliğe bürünüyor bir an. 
Benliğimde tek başınayım kendimi iyi hissettiğim bir yer burası. 
Kesik nefesimle aynı toprakta biten köksüz bir ağaca yaslıyım, boğazımda en iyi denizcilerin düğümleri geçiyor. Kapatıyorum gözlerimi ve bir gar'dayım kalabalıklar arasından öylece ayrılıyorum. Bir kenara çekip bilmediğim bir yolculuğu hayal ediyorum . Tren yolunun kenarında sıralanmış rengarenk çiçeklerin olduğunu söylüyordu şiir kitapları. 
Gerçekten öyle miydi ?
Ya benim olacağım vagonda pencere yoksa.. 
İşte o zaman toprağa gömülmek isterim.
Birden irkildim.
Biri bana sesleniyordu .
Acaba sesli mi düşündüm,
beni nerden tanıyor olmalıydı ?
Başımı kaldırdım gözleri büsbütün coğrafya. 
Kafamın içinde büyüyen çocuğun tedirginlikle yaşadığı otuzlu yaşların fren izi karşımdaydı.
Evet o.
kafatasımda büyüyen kişi. 
Sonunda buldu beni. 
Gülümseyerek " biz öldük , toplum öldü.
Elma şekerleri ve traktörler kırık ve biz öldük Selma.
Hadi kalk gidelim ..."

Dedim ya kendimi iyi hissettiğim tek yer beynimin ücrasi...