Bir Şarkı Bitene Kadar

Bir şeyin bittiği yeri insan anlıyor aslında.

Öyle büyük cümlelerle değil, çok normal bir anda.

Mesela bir şarkı dinlerken...

Çayın yavaş yavaş soğurken.

Fonda Suavi söylüyor Hasret Türküsü'nü.

İnsan o an anlıyor;

bazı duyguların sesi kısık çıkıyor.

Bağırmıyorlar,

kavga da etmiyorlar.

Sadece içinden çekiliyorlar hayatın.

Bir sandalyeyi usulca masadan çeker gibi.

Sonra fark ediyorsun;

canın acımıyor artık.

Bu daha garip.

Çünkü insan en çok acıyan yerinin yaşadığını sanıyor.

Şarkı devam ediyor, ben aynı yerde kalıyorum.

Odadaki her şey yerli yerinde ama ben kendime biraz uzağım.

Bardaktaki çay bitmiş, şarkı bitmek üzere, gece hiç acele etmiyor.

Ama sanki hepsi başka birine ait.

Bu oda, bu sessizlik, bu ben.

Işığı kapatıyorum...

karanlıkta şarkının sonu daha net duyuluyor.

Ve o an şunu fark ediyorum: İnsan en çok da alıştığı şeye yabancılaşıyor.

SUAVİ ------>HASRET TÜRKÜSÜ 

Kocaeli 

ST:01.28

24.02.2026...