Yazmak Senden Kalmış

                                                Kocaeli 13.02.2026..

       

Bugün annemin evinde geçmişin birikmiş kağıtlarını ayıklıyorduk.
Tozlu dosyalar, sararmış zarflar, yıllardır kimsenin açmadığı sayfalar..
Sonra bir zarfın içinden sen çıktın, Baba.
Askerde yazdığın sayfalar.Mürekkebi hafif solmuş ama duygusu yerinde.
El yazını görünce zaman ikiye bölündü.Bir yanım bugün, bir yanım geçmişte kaldı.
Ve ben,  elimdeki yazılarınla kalakaldım baba.
O satırlarda genç bir adam vardı.
Henüz baba olmamış.
Henüz yorulmamış.
Henüz kaybolmamış.
İçini yazmışsın.
Özlemini, sabrını, hayata tutunuşunu.
Ben seni hep güçlü bildim.Ama o kağıtlarda kırılgan bir tarafın vardı.Belki kimseye göstermediğin.
Okurken içimde ince bir sızı yayıldı.Çünkü o yazıda kendimi gördüm.
Ben de yazıyorum, Baba.Kimseye anlatamadıklarımı, içimde birikenleri…Susunca büyüyen duyguları.

Bugün anladım ki yazmak benim alışkanlığım değil, mirasım.

Sen askerde kağıda sığınmışsın..
Bende senin gibi sığındım kağıda..
Ama benim içimde bir şey yerinden oynadı.O günden sonra hiçbir şey tam yerine oturmadı.
İnsan bir babayı kaybedince çocukluğu da biraz eksiliyor galiba.
Bugün yazdıklarını okurken hem sana yaklaştım hem de yokluğun daha netleşti.
İyileşmek sandığım şey aslında alışmakmış.Acının sesini kısmak,ama onu tamamen susturamamak.
Sen artık satır arası boşluklarsın.Benim cümlelerimde dolaşan bir sessizliksin.

Belki de iyileşmek bir hatırlamaktır ,onu kalbinin içine yerleştirmeyi öğrenmektir.
Ben yazarken sana benziyorum.Bu hem canımı yakıyor hem de beni ayakta tutuyor.
Çünkü sen yoksun.Ama yazın var.
Ve ben yazdıkça o genç asker biraz daha yaşıyor.
Bugün bunu öğrendim ya seni yaşatmak için hep yazacağım....