Hasar kayıtları.. (3)

 

Hasar kayıtları ( 3)

     

                     

                                                     Kocaeli 4.02.2022

Ölüm bir eve girince, sağ kalanları da biraz öldürüyor." diyor Peyami Safa.

Haklılık payını sorgulamak gibi bir niyetim yok. 

Sana anlatıyorum her gece baba... 

Şimdi kendi türkümü  yüzümü buruşturarak söyleyeceğim. Ve böyle yazacağım yine. 

Küçük bir başkaldırı bu yazamayacak kalemim utansın. 

Benim türkümün en acıklı yanı senin yokluğun.. 

Bir gün görüşmek üzere dinletilerde küheylanı hayat hikayem yapan canım babam.

Aldığınız nefes ciğerlerinizi acıttığı zaman konuşalım. 

Şimdi yaram yaranıza eş değil...

Dağılın.. 

Güzel şeyler yazmak istiyorum, umutlu şeyler.Sonra gülüşü çalınmış, umutları talan edilmiş benliğim aklıma geliyor.

Saat sabahın 5 'i

Güneş doğmadı henüz.

İçime konuşmaktan sesim kısıldı 

Kaybettim cevaplarımı.

Dahası susturamadım kendimi . 

Bir kaç ağrı kesici  yatıştırmaya yetmedi beni. 

Öylece darmadağın  kaldım baba.

Seninle son kez konuşamadık diye aylarca kafamla konuştum ben. 

Seninle son kez konuşamadık diye.. 

 kafamla konuştum Baba. 

Her gece yeni sahne oluşturdum kafamda. 

Her gece lisanımda olmayan kelimeleri buldum. 

Seninle paylaştım. 

Uyudum uyandım.. 

Ağladım, 

Delirdiğimi sandığım nice zaman oldu.. 

Olur olmadık yerde göz yaşımı dindiremedim. 

Babaaaa.. 

İyi değilim.. 

İçimdeki isyanları bastıracak gücüm yok. 

İçimdeki ayaklanmalar gün geçtikçe artıyor. 

Babaaa..

İçim 2 hece den öteye gitmiyor.. 

Kapşonum hala kapalı dizlerime gömüldüm. 

Kollarımdan tutup kaldıracak kimse yok. 

Kimsenin gücü yetmeyecek.. 

Biraz yürürsem geçer dediğim o his beni ulu orta ağlattı  

Koştum sana geldim Baba..

Bana kızma. 

Anlatamayacağım şeylerin ağırlığıyla gözlerimin dolduğu, başımı öne eğip ellerimle oynadığım o derdimi hiçbir yere koyamıyorum baba. 

Herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim onlar gibi kabullenebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni.

Belki bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise;ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığımı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya..

Ama yetmiyor baba.. 

beni ziyaret ettiğin tek yer uykum.. Baba

Onu da ziyan edemem.. Zayi olur yüreğime. 

 ben acı çekiyorum...

Çekmeye devam ediyorum. 

Özlüyorum..

Ben ne yapıcam baba...? 

Uyuduğun yerden uyan artık.  

Çok geç olmadı mı? 

Soruyorum baba çok geç olmadı mı? 

Gün aydınlıyor yavaş yavaş birazdan toparlanıp işe gidicem. 

Ve seni bekleyeceğim yine.. 

Bir gün sana benzeyen biri o kaldırımdan  geçecek diye ödüm kopuyor.. 

Ben ne yaparım o zaman baba....